مــــن رفـــیـــق گریــــه هـــاتـــــم

nasim1 — Thu, 14 Aug 2008 22:37:22 GMT

چشـمان خسته ام ، در ظـلمت ســکوت
در ازدحـــام اشــک ، در تلــــــخــی دروغ
در انـزوای عشــــق ، در پــــاکی غــــروب
در ســـــــردی زوال ، در سرخــی قــلوب
در سبـــزی بــهـــار ، در انتــــظار توسـت

روح شــکســـته ام ، در ســایه ی درخت
آن تــک درخــت پیر ، کو مانده سر به زیر
در سوگ همــرهان ، آن همــرهـان که در
گـــوری بخفـــته اند ، گــرمـــای زنــدگـــی
بـــا خــود ببرده انــد ، در ســـوز عاشـقان
آن عاشقـــان که در تکـــرار لـحظه هـــــا
هــر لـــحظه بیشـتر ، در خـــود بمـرده انـد
در انتــــظار تــوست

مــــن آن مســـافـــرم ، آن خستــــــه از دروغ
آن خستــــه از فریــب ، آن کـس که خود هنوز
حتـی نفهمـیده اسـت ، از بــــهر چـــه بزیست
یا بــــهر چـــه بدیـــــد ، یا بــــهر چـــه کشیــد
یا بــــهر چـــه بمــــرد ، امـــــــــا دل غمیـــــن
در انتــــظار تــــوسـت

آری !
درایــــــن زمــــــــان ، در بهت لـــــحظه ها
تنــــها ز انــــــــــزوا ، دلخسته از سكــوت
در انتـــــــظار تــــــو ، آرام و بــی صــــــدا
بنشسته ام کنـــون ، آیا رهایی هست ؟
زین انتظار سخت ؟ ، تا کی جفـا کشم ؟
حتی ز ســـــایه ها ، این سـایه های درد
این دردهـــا کـــه در جــانم نشستـه اند

حتــی هـــوا و خــــاک ، بــــاران و بـــــــاد و رود
هـــر جــــــا رسیده اند ، روح و تــــــــن مـــــــرا
آزرده کـــــــــرده انــــــد ، در انتــــــــــــــظارتـــــم
ای عطــر خوش نرگس ، برگـــــــــرد با بــــــــهار
چشمم به راه تـوست ، ای غـــربت خیــــــــال
جــــانم به لــب رسید ، پس کی تو میرسی ؟

اشـک ستاره ریخـت ، امــــــا نیـــــــــامدی
ظلـــمت فـرو کشید ، امــــــا نیـــــــــامدی
شب مرد از سـکوت ، امــــــا نیـــــــــامدی
وقتم به ســر رسید ، امــــــا نیـــــــــامدی
من مرده ام کــــنون ، روییده از خــــــاکــم
صدها شـقایق لیک ، حتی پــــی گــــورم
هــــــرگز نیــــــامدی ، ای نـــرگس خموش
چــــشم هــــمرهان ، مانده در خیـــــال تو
گـــو بمـــــن کـــنون

پس کی تو می رسی ؟
پس کی تو می رسی ؟

nasim1 — Thu, 14 Aug 2008 20:24:44 GMT

ای پــــادشه خــوبــان داد از غـــم تنــهایـی

دل بی تو به جان آمد وقت است که بازآیی

نیمه شعبان ایستگاهی است در جاده انتظار که سالکان وصالش را

برای پیمودن و پیمان دلگرم می کند و هرسال که قدم قلب

به نيـمه شادمانی شعبـــان می رسد،

از دور چراغهای امید به دیوارش

چشم جان را روشن می کند

nasim1 — Thu, 07 Aug 2008 22:31:18 GMT

عشق چيست و دوست داشتن كدامست ؟

عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی
دوست داشتن پیوندی خود آگاه و از روی بصیرت روشن و زلال

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است
دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد
دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند

عشق طوفانی و متلاطم است
دوست داشتن آرام و استوار و پر وقار وسرشار از نجابت

عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست
دوست داشتن، دراوج، از سر حد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن را از زمین میکند و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند
دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد

عشق یک فریب بزرگ و قوی است
دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی،بي انتها و مطلق

عشق در دریا غرق شدن است
دوست داشتن در دریا شنا کردن

عشق بینایی را میگیرد
دوست داشتن بینایی میدهد

عشق خشن است و شدید و ناپایدار
دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار

عشق همواره با شک آلوده است
دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر

از عشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم
از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر

عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند
دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد

عشق تملک معشوق است
دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند
دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد و میخواهد که همه ی دلها آنچه را او از دوست در خود دارد ،داشته باشند

در عشق رقیب منفور است،
در دوست داشتن است که:"هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند"

عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیند
و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید
و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور میگردد

دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است
یک ابدیت بی مرز است ، که از جنس این عالم نیست

nasim1 — Wed, 30 Jul 2008 20:18:06 GMT

زني با لباسهاي کهنه و مندرس و نگاهي مغموم وارد خواروبار فروشي محله شد كه نسبتا شلوغ بود و با فروتني از صاحب مغازه خواست کمي خواروبار به او بدهد. به نرمي گفت شوهرش بيمار است و نميتواند کار کند و شش بچه شان بي غذا مانده اند.
صاحب خواربار فروشي با بي اعتنايي، محلش نگذاشت و با حالت بدي خواست كه او از مغازه بيرون رود !
زن نيازمند در حالي که اصرار ميکرد گفت آقا شما را به خدا ، به محض اين که بتوانم پولتان را مي آورم . صاحب مغازه گفت نسيه نمي دهد.
مشتري ديگري که کنار پيشخوان ايستاده بود و گفت و گوي آن دو را ميشنيد به مغازه دار گفت :
ببين خانم چه مي خواهد، خريد اين خانم با من !
خواربار فروش با تمسخرگفت : لازم نيست، به حساب خودم. ليست خريدت کو ؟
زن نيازمند گفت : اينجاست !
خواربار فروش با صدايي كنايه دار اضافه كرد: ليست را بگذار روي ترازو. به اندازه وزنش، هر چه خواستي ببر.
زن با خجالت يک لحظه مکث کرد، از کيفش تکه کاغذي در ‏آورد، و چيزي رويش نوشت و ‏‏آن را روي کفه ترازو گذاشت. همه با تعجب ديدند کفه ي ترازو پايين رفت!!
خواروبار فروش باورش نشد. مشتري از سر رضايت خنديد.
مغازه دار با ناباوري شروع به گذاشتن جنس در کفه ي ترازو کرد. کفه ي ترازو برابر نشد، آن قدر چيز گذاشت تا کفه ها برابر شدند !
در اين وقت خواروبار فروش با تعجب و دل خوري تکه کاغذ را برداشت ببيند روي آن چه نوشته شده است !
کاغذ، ليست خريد نبود، بلكه دعاي زن بود که نوشته بود :
اي خداي عزيزم، تو از نياز من با خبري، خودت آن را بر آورده ساز !
مغازه دار با بهت جنس ها را به زن داد و همان جا ساکت و متحير خشکش زد، زن خداحافظي کرد و رفت.

دهنده بي منت، فقط الله است و بس !

nasim1 — Fri, 25 Jul 2008 21:18:18 GMT

دیـرگـاهیسـت که تـنها شـده ام
قصه ی غربت صحرا شده ام
وسعت درد فقط سهم من است
بـاز هم قسـمت غم ها شـده ام
دگر آییـنه زمن بـی خبر است
کــه اسـیر شـب یـلـدا شــده ام
مـن کـه بـی تاب شـقایق بودم
هـمـدم سـردی یـخ ها شـده ام
کـاش چـشمان مرا خاک کنید
تـا نبیـنم کـه چـه تـنها شده ام...

nasim1 — Thu, 17 Jul 2008 21:49:00 GMT

شما نجار زندگی خود هستید !

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده می کرد.
یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت.
پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند.
صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند ، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد.
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد.
نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود.
پذیرفتن ساخت این خانه برخلاف میل باطنی او صورت گرفته بود.
برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد.
او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد.
صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد.
زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!
نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد.
در واقع اگر او میدانست که خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتر و تمام مهارتی که در کار داشت را برای ساخت آن بکار می برد.
یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد.
این داستان ماست.
ما زندگیمان را میسازیم. هر روز میگذرد.
گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم.
اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم. فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم، ممکن نیست.
آري ، درست است .
شما نجار زندگی خود هستید و روزها، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود.
یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود.

مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید.

nasim1 — Wed, 16 Jul 2008 21:17:39 GMT

nasim1 — Thu, 10 Jul 2008 21:26:35 GMT

nasim1 — Sat, 05 Jul 2008 20:24:18 GMT

nasim1 — Fri, 04 Jul 2008 20:53:37 GMT