راه ديگر رسيدن به عشق تقسيم كردن و بخشيدن است.چيزهاي منفي را براي خودت نگهدار ولي خوبي ها و زيبايي ها را با ديگران تقسيم كن .معمولآ اكثر مردم عكس اين عمل را انجام مي دهند. چنين انسان هايي واقعآ ابله هستند ! . وقتي كه شاد هستند خست به خرج مي دهند و آن را با كسي تقسيم نمي كنند ولي وقتي غمگين و افسرده هستند، ولخرج و دست و دلباز مي شوند و دوست دارند همه را در غم خود شريك سازند.وقتي لبخند مي زنند بسيار صرفه جويانه عمل مي كنند در حد يك تبسم كوچك ولي خدا نكند كه خشمگين شوند، آن گاه در آستانه انفجار قرار مي گيرند.آدم وقتي دارد ، بايد ببخشد.در واقع ، انسان جز آن چيزي كه با ديگران تقسيم مي كند و مي بخشد، چيزي ندارد.عشق، پول و مال نيست كه بتوان آن را جمع كرد. عشق عطر و طراوتي است كه بايد با ديگران تقسيم كرد. هر چه بيشتر ببخشي، بيشتر به دست مي آوري. هر چه كمتر ببخشي، كمتر داري.اگر ببخشي ، وجودت از سموم پاك ميشود. وقتي هم ببخشي در انتظار عمل متقابل يا پاداش نباش. حتي منتظر تشكر هم نباش. بلكه تو بايد از كسي كه اجازه داده چيزي را با او تقسيم كني، سپاسگذار باشي. فكر نكن كه او بايد از تو تشكر كند!